-
Pers


Tekst: Ilona Wielemaker

Adri Geelhoed is alleen op het eerste gezicht een nuchtere Zeeuw. Al jarenlang schildert hij Zeeuwse, of eigenlijk Zuid-Bevelandse, landschappen. Dat doet hij op geheel eigen wijze. Zijn schilderijen zijn overzichtelijk en meestal gefocust op de horizon. Toen hij in een opwelling zijn schetsboek door midden sneed en zo twee smalle boekjes overhield, had hij ‘het’ opeens te pakken: zijn eigen visie, een panoramische manier van kijken...



In ’s-Heer Hendrikskinderen woont Adri met zijn gezin in een prachtige landelijke woning. Zijn atelier, een deur verder in de voormalige dorpsschool, deelt hij met kunstenares Lucy de Graaf. Op het moment dat ik voor het interview langs kom, zijn er maar weinig schilderijen in het atelier aanwezig. Op de ezel staat een kleurig en geheel abstract schilderij: een nieuwe richting? Veel van zijn landschappen zijn aan bedrijven uitgeleend en acht van Adri’s schilderijen maken deel uit van een tentoonstelling in Siberië (!) van 22 mei tot en met 22 augustus. Samen met dat van nog dertien andere Nederlandse landschapsschilders vormt zijn werk de expositie Dutch Landscape in het Regionale Museum voor Schone Kunsten in Kemerovo.

Adri: ”Ik ga niet kijken, daarvoor is het mij te ver weg. Het is ook wel een beetje een vreemde gewaarwording. Zelf ga ik de komende tijd op zoek naar nieuwe plaatsen om mijn werk te exposeren. Ik vind het wel belangrijk om een bepaald gevoel te hebben bij een galerie. Het moet bij me passen. Ik ben zeker gehecht aan mijn schilderijen, maar vind het fijn als ze op een goede plek terecht komen”.

De acrylschilderijen van Adri zijn te omschrijven als figuratief, maar vaak ook geabstraheerd. Ze zijn helder en hebben een stevige compositie. “Ik maak schilderijen meestal voor dat ene detail en hoop dan dat mensen dat ook zien. Het is fijn om iets af te wijken van de werkelijkheid en iets te raden over te laten. Misschien hebben mijn schilderijen wel een wat afstandelijk karakter, maar ik maak nooit iets wat geen betekenis voor mezelf heeft”, aldus Adri. Hij laat een langwerpig winterlandschap zien. ‘Die ene dag in het jaar dat er sneeuw ligt ben ik in m’n element. Het is in zekere zin een soort poëzie waar ik naar op zoek ben in mijn schilderkunst’.



Adri heeft buitenom zijn werk als kunstenaar een baan in het onderwijs. Dat geeft hem de mogelijkheid om te schilderen zoals hij dat wil. “Ik heb een redelijk nuchtere kijk op het schilderen..Voor mij is het een gewone bezigheid. In eerste instantie doe ik het voor mezelf, maar ik wil het wel aan anderen tonen. Het lijkt me zo tragisch dat na je dood allerlei prachtig werk wordt gevonden dat je nooit hebt laten zien terwijl je leefde..Zonder dramatisch te doen: ik vind schilderen niet altijd leuk.Vaak krijg ik er geen energie van, maar kost het me energie. Door het leven heen heb ik wel het idee dat ik moét schilderen, maar ik ben geen type die dat ook midden in de nacht gaat doen. Ik ben ermee opgegroeid en tekende al van jongs af aan. Wel is mijn productie de laatste jaren toegenomen en ben ik serieuzer over mijn werk gaan nadenken. En ik geef toe, dan laat het me ook niet meer los en droom ik er wel van.”